هر بار كه مرا ميديد ساعتها گريه ميكرد! آخرين بار كه به سراغم آمد ديوانه وار مي خنديد! وقتي حالت استفهام را

در نگاه من ديد با طعنه گفت: تعجب مكن كه چرا مي خندم من ديگر آن زن سابق نيستم!

بس بود هر چه تو قاه قاه خنديدي و من هاي هاي گريستم!...

تازه حرفش را تمام كرده بود كه يكباره قطره اشكي سرگردان در گوشه ي چشمش لنگر انداخت!؟ با طعنه گفتم:

بنا بود گريه نكني. پس اين قطره اشك چيست؟

اشك را با دست پاك كرد و فيلسوفانه گفت: اين؟ اين قطره اشك نيست! نقطه است.! نقطه!

اين آخرين نقطه ايست كه به آخرين جمله ي آخرين فصل كتاب ايمانم، به عشق مردان گذاشتم!

من ديگر به هيچ چيز مردان ايمان ندارم! جز... به يكپاچگيشان در نامردي!...